حافظه تلفن‌های همراه از آغاز تا امروز

زمانی بود که تمام اطلاعات کاربر، از شماره مخاطبین تا متن پیامک‌ها روی سیم‌کارت ذخیره می‌شد و گوشی‌ها حافظه داخلی نداشتند. اما امروزه داشتن ۶۴ یا ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی برای گوشی‌های هوشمند طبیعی قلمداد می‌شود. این مطلب مروری است بر مسیری که آغاز و انجام آن تصویر شد.

در این نوشته شما را به سفری در خاطرات‌‌تان میهمان می‌کنیم. به تعدادی از بهترین گوشی‌های تلفن همراه سال‌های گذشته اشاره می‌کنیم که به کاربر اجازه می‌دادند تا حجم عظیمی از اطلاعات، عکس، ویدئو، موسیقی و … را همواره به همراه خود داشته باشند.

داستان‌مان را از سال ۲۰۰۵ آغاز می‌کنیم، سالی که حافظه‌ تلفن‌های همراه به‌طور جدی شروع به افزایش کردند. اجازه بدهید تا موبایل نوکیا N91 را مجدداً معرفی کنیم که حافظه داخلی ۸ گیگابایت با یک شیار برای کارت حافظه میکرو اس‌دی داشت که می‌توانست ۲ گیگابایت دیگر به حافظه گوشی بیفزاید.

این حجم عظیم از حافظه –در مقیاس سال ۲۰۰۵- به مدد تکنولوژی‌های کوچک‌سازی حافظه سخت یا جامد کامپیوترها حاصل شد. بله، هنوز در موبایل‌ها یک دیسک چرخان با یک هِد برای خواندن و نوشتن داده‌ها وجود داشت که حداکثر کاری که تکنولوژی برای آن می‌توانست انجام دهد، کاهش هر چه بیشتر حجم آن بود. حافظه‌های فلش هنوز بسیار گران بودند. شاید ندانید که اولین حافظه میکرو اس‌دی ۴ گیگابایتی تازه در سال ۲۰۰۷ معرفی شد!

گام مهم بعدی با معرفی اپل آیفون اُریجینال در سال ۲۰۰۷ برداشته شد. اولین آیفون حداکثر ۱۶ گیگابایت حافظه داخلی فلش داشت؛ یعنی در آن از دیسک سخت چرخان و متحرک خبری نبود. آخرین موبایل با حافظه داخلی از نوع دیسک سخت یا HDD، در سال پیش از آن معرفی شده بود، یعنی سامسونگ i310. آیفون اُریجینال شیاری برای افزودن کارت حافظه نداشت. در همین سال بود که اندازه کارت‌های حافظه باز هم کاهش یافت و این شروع مسیری تازه برای توسعه فضای ذخیره‌سازی در موبایل‌ها بود.

نوکیا با معرفی گوشی N97 در سال ۲۰۰۸، تاج سروری را از رقبا بازپس گرفت. N97 دارای حافظه داخلی از نوع فلش به ظرفیت ۳۲ گیگابایت و به‌منظور افزایش این میزان، مجهز به درگاه حافظه میکرو اس‌دی به ظرفیت حداکثر ۱۶ گیگابایت بود. در همین سال ۲۰۰۸ شرکت SanDisk برای اولین بار حافظه فلش با ظرفیت ۱۶ گیگابایت را معرفی کرد.

پس از چند سال درجا زدن در حافظه ۳۲ گیگابایتی، فنلاندی‌ها با معرفی N9 مجدداً جهان را شگفت‌زده کردند؛ یک گوشی فوق‌العاده با سیستم عامل می‌گو MeeGo به‌همراه ۶۴ گیگابایت حافظه داخلی. اپل فقط چند ماه زمان نیاز داشت تا با معرفی iPhone 4s به نوکیا بپیوندد. هیچ یک از این دو گوشی شیاری برای افزایش ظرفیت نداشتند. این‌ها در سال ۲۰۱۱ اتفاق افتادند و گامی بزرگ در مسیر پیشرفت تکنولوژی در این حوزه بودند. مسیر پیشرفتی که توام با کاهش اندازه و افزایش ظرفیت کارت‌های حافظه تا ۶۴ گیگابایت بود؛ بخش مهمی از این پیشرفت مرهون شرکت Knigmax بود.

سپس در سال ۲۰۱۳ بود که شرکت چینی میزو حافظه عظیم ۱۲۸ گیگابایتی را در گوشی میزو MX3 تعبیه کرد اما به‌جز این گوشی، سایر شرکت‌ها گویی در خواب به‌سر می‌بردند؛ هیچ یک از ۶۴ گیگابایت فراتر نرفتند.

افزایش بعدی در سال ۲۰۱۵ اتفاق افتاد، توسط کدام شرکت؟ یک گوشی از خانواده زنفون شرکت ایسوس؛ یعنی گوشی Zenfone 2 Deluxe ZE551ML البته نسخه ویژه (Special edition) آن که مجهز به حافظه داخلی ۲۵۶ گیگابایتی بود و کاربر می‌توانست توسط شیار میکرو اس‌دی حتی آن را دو برابر کند به این شرط که چنین کارت حافظه‌ای در بازار پیدا می‌کرد… و البته پیدا نمی‌کرد چون شرکت پیشروی این حوزه یعنی SanDisk تازه موفق به تولید کارت میکرو اس‌دی با ظرفیت ۲۰۰ گیگابایت شده بود. کارت ۲۵۶ گیگابایتی سرانجام عرضه شد اما پیشرَوی در این‌ مرحله به همین ظرفیت ختم شد؛ چون کارت ۵۱۲ گیگابایتی فقط در نسخه نمایشی تولید شد و هیچ‌گاه برای فروش عرضه نشد.

در سال ۲۰۱۶ چند گوشی دیگر با حافظه داخلی ۲۵۶ گیگابایت عرضه شدند اما اغلب دیوایس‌های موجود در سقف ۱۲۸ گیگابایت متوقف می‌شوند. می‌شود حدس زد که اولین گوشی با ۵۱۲ گیگابایت حافظه، به این زودی‌ها و در چند سال آتی تولید نشود زیرا امروزه تمرکز تولیدکنندگان بیش از ظرفیت، بر سرعت خواندن و نوشتن حافظه گوشی‌ها معطوف شده است. البته برخی فروشندگان هم تلاش می‌کنند تا از راهکار حافظه ابری به‌عنوان جایگزین حافظه داخلی برای دیوایس‌ها استفاده کنند (که دیگر محدودیت کارت‌های حافظه را ندارد).

امروزه حتی سرعت فرمت میکرو اس‌دی هم برای خواندن و نوشتن داده‌ها روی کارت‌های حافظه راضی‌کننده به‌نظر نمی‌رسد و فرمت Class A1 دارای سرعت کافی برای اجرای اپلیکیشن‌ها از روی حافظه جانبی است. راه‌حل بعدی کارت‌های حافظه UFS است که سرعت بیشتر را برای گوشی‌ها به ارمغان می‌آورد.

در ابتدای این مسیر، تلفن‌های همراه حافظه داخلی نداشتند و تمام شماره‌های مخاطبین و پیامک‌ها در سیم‌کارت ذخیره می‌شد. از آن زمان تاکنون مسیری طولانی طی شده است و البته در این مسیر، گاه بیراهه‌های عجیبی هم پیموده شده است (مثل سیمکارت‌های چندرسانه‌ای که هم امکان برقراری تماس را داشتند و هم امکان ذخیره‌سازی اطلاعات).

Print Friendly

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شمارنده